Certain Benevolence

Una sa lahat- mainit. kaya ayoko ng brrr months this year. walang BRRR…

Pangalawa sa lahat: nakakapagod. sobra.

ayun lang.

pagod na ako.

Welcome to my new blog after quite some time…

Grabe. I hate this day (and week). This is my worst day (and week) ever. The list includes (details later):

• Chamber session. Today’s is crap.
• Missing the Rapunzel Musical in Insular Theater.
• Self-realizations
• My really useless brother <period>
• and more… so much more!

Game?

CHAMBER SESSION: Hey? What’s up? Anong nangyayari? Bakit nandito tong Chamber sa hate list ko when i have nothing but endearing words for so long?

Sobrang naasar ako kanina! Yung activity kasi eh parang useless kasi sinabi nila what i needed to change (pagiging maingay) without EVEN noticing na MAS HINDI AKO MAINGAY NGAYON KAYSA NOON. Sana napansin muna to bago icomment na maingay ako eh. Di ba nila nararamdamang mas tahimik na ako? Especially when compared to others na yung noise eh higit na masssssssss unproductive kaysa akin. Unfair!

Oh well. I’ll not speak anymore during session para maramdaman nilang tumatahimik na ako. Di kasi kayang mapansin pag SMALL GRADUAL CHANGES. Siguro pag nawala nang TULUYAN at BIGLAAN, maramdaman na nila.

(Ito rin ang dahilan kung bakit ang pangit ko tumugtog kanina.)

(PS: di ako galit sa mga nagcomment nito. swear. galit ako sa sarili ko for not doing the BEST para mapatahimik ang BUNGANGA ko. Sana ngayon maging mapansin niyo na, hahaha!)

RAPUNZEL MUSICAL: let’s skip this. let’s keep the worst for last. T.T

SELF REALIZATIONS:

Spoiler Warning: May contain overacting, exaggerated and highly emotional content.

Sa buhay ng tao may point na makapag-iisip-isip ka sa sarili mo at masasabi mong: “Ang sama ko palang tao. Kelangan ko nang magbago.”

This week, medyo ganito ang drama ko. Natatanong ko pa nga paminsan-minsan kung bakit kaya hindi na lang i-isolate ko ang sarili ko. Kasi pag may friends, tropa or relasyon ka sa iba, hindi mawawala ang obligasyon mo sa kanila. HINDI mawawala ang OBLIGASYON mo sa kanila. Masakit isipin pero mahirap kontrahin.

Nararamdaman ko kasi ngayong mga panahon na parang hindi na ako nabibilang sa mga dating kinabibilangan ko (sabi ko sa yo emotional eh). Nagiging tingin ko tuloy sa mga taong kasama ko sa araw araw ngunit napapansin lang ako kapag may itatanong o ipagagawa ay USER sila. User-friendly. Kaso ang unfair. Ang sama kong tao.

Ayun. Resolution kong tumahimik. Mahihirapan ako pero gradually (at sana malapit na)… hindi niyo na maririnig ang boses ko. Hindi niyo na maririnig ang boses na mapanlait, mapanghusga, mapagsinungaling, mapagpintas, mapang-utos at masakit magsalita. Wala na kayong maririnig, (kayanin ko kaya?)

MY-REALLY-USELESS-: Who shares this dilemma?

Ang nakaraan: ikaw si Aaron Balana, pangalawang anak ng iyong mga magulang. Nagkaroon ka ng kapatid. Masaya ka. May mapagkakatiwalaan ka na. May katulong ka na. May kalaro ka na. May kasama ka na sa iyong paglaki na matuturuan mo ng iyong mga natutunan.

Ang kasalukuyan: i-eentrust ng isa mong kaklase ang permit mo sa kanya upang ibigay sa yo. i-eentrust ng isang kaibigan mo ang iyong cd sa kanya upang maibalik sa yo.

ang resulta? wala kang natanggap. KAHIT ISA. Nasan na? ahhhhhh. Nasa file case niya ang permit to stay. Nalimutan daw niya eh. Ang cd? Nasa bag ng kaklase niya. Pinalagay daw niya dun eh. Magaling magaling magaling!

Susunod: Nakita mo na ang larawan. Ikaw na ang magbigay ng konklusyon. Karagdagang impormasyon: hindi siya natuturuan. Nagagalit siya pag sinisita mo. Unstable atang creature.

“BABALA: Huwag magbibigay o magsasabi o magbilin ng kahit ano sa aking kapatid upang ibigay o sabihin sa akin. Delikado. Until FARTHEEEEEERRRR NOTICE.”

AND MORE:

• failing a chem quiz (Update: 8/13 na ako!)
• lotsa hws
• twice a proposal letter
• broken SciCal
• missing PE for the nth (where n is 2) time
• clay torture
• AP lectures (ang haba)
• Intramurals worries
• and the list goes on.

may nalimutan pa ba ako?

…

…

…

…

…

wala na. Grand Finale na!!! (Babala: dito pa lang magsisimula ang kalahati ng post na to)

RAPUNZEL MUSICAL:

Ms. Nanette: There will be a FREE MUSICAL PLAY in the Insular Theater later at 6.30 pm. Just go there, even in your SCHOOL UNIFORM, present your ID, look for this person or English teachers and you could watch. For FREE! ==>not exact words but in context accurate

\\ this is heaven.

\\ stage plays, especially musicals, is my passion

\\ my entire friends’ circle will be there

\\ permission from parents guaranteed

\\ all systems go!

Except that SC meeting ran for 30 minutes (starting at 5.15 pm.) The group meets and commutes at 5.30. I was worried (I left the meeting at 5.45). I saw no signs of Daniel (with whom I made the arrangement of commuting with). I saw kai and janzy. They confirmed earlier that they will be riding kai’s vehicle together. I saw no one else. I panicked.

Mom was angry. She and my father has a very important thing to do by 7.30. They were waiting since 4.30 because of my really-useless-brother (see above for evidence). I asked if i they could wait so that i could ask kai if i could join them since i thought daniel left already. She said Daniel went home 5.00. Dead!

Ayun. Umuwi ako. Luhaan. As in luhaan. I cried talaga (in private, swollen eyes ko ngayon) for like1-2 hours straight. I can’t get over it. Wait…. iyak pa muna ako. Haha! Joke!

Actually, ang masakit lang talaga eh yung sobrang umasa na ako na tuloy na tuloy na tapos…?

@#%@^#%&^!!!

…

…

system (“pause”);

return 0;

}